ฉันก็คือฉัน

ฉันผู้เข้มแข็งเด็ดเดี่ยว

ฉัน...ผู้กล้าหาญ

ฉันซึ่งมีความคิดเป็นเหตุเป็นผล

..ผู้มีศรัทธาในรักและอุดมคติ

ฉัน.มีแนวทางและความเชื่อมั่น

จริงหรือ?

นั่นมันฉันในจินตนาการ

นั่นคือตัวตนในมโนภาพ

ซึ่งฉันสร้างมันขึ้นมาโดยจิต

จิตอยากจะมี..อยากจะเป็น

แล้วฉันก็ได้มีและเป็นเช่นนั้น

นั่นคือฉันที่ใครๆรู้จักและมองเห็น

เงาของฉันในกระจกธรรมดาคือหญิงคนนี้

ในบางค่ำคืน..

ท่ามกลางเสียงกรีดร้องของความเงียบ

เสียงอ่อนระโหยแว่วมาในโสต..

'ฉันก็คือฉัน'

เย็นถึงขั้วหัวใจน้ำเสียงอ่อนแอเต็มไปด้วย

ความกลัว

ฉันจำเสียงนั่นได้...เสียงที่ฉันลืมไปนาน

ใครบางคนที่ถูกฉันขับกล่อมบทเพลงไร้

ทำนอง

ใครที่ถูกบังคับให้หลับใหลโดยไม่กล่าว

ราตรีสวัสดิ์

คนที่อ่อนแอและขลาดกลัว

คนที่ไม่กล้าแม้แต่จะทำตามใจตัวเอง

ไม่กล้ากล่าวทักทายหรือแม้แต่สบตาผู้คน

เธอถูกบังคับให้หลับไหลด้วยเหตุนี้

เพราะเธอ..อ่อนแอเกินไป

"ฉันก็คือฉัน"

นั่นคือเสียงจากเธอ

บัดนี้เธอได้ตื่นขึ้นและเรียกร้อง

สิทธิในตัวตนซึ่งเธอพึงมี

เธอผู้ขลาดเขลาบัดนี้กล้าหาญ

กล้าพอที่จะเรียกร้องท้าทายผู้ที่เข้มแข็ง

ฉันผู้เข้มแข็งในยามนี้กลับหวาดหวั่น

กลัวน้ำเสียงแผ่วเบาเยือกเย็นนั่น

ยามพรายน้ำสะท้อนเสี้ยวจันทร์ข้างแรม

ฉันพูดคุยกับเธอ

เธอบอก...เธอคือฉัน

ฉันบอก..ฉันก็คือฉัน

ตกลงใครคือฉันกันแน่?

การพูดคุยสิ้นสุดลง

ด้วยว่า"ฉันก็คือฉัน"

ฉันผู้กล้าหาญมั่นคงเด็ดเดี่ยว

กับฉันผู้อ่อนแอและขลาดเขลา

ในทุกค่ำคืนฉันกับฉันพบเจอกัน

"ตัวตน"จึงสมบูรณ์เมื่อฉันก็คือฉัน...